Archive for July, 2009

och och, wat heb ik het toch moeilijk met het vinden van een nieuwe vorm van mijn podcast, zo ook bij deel 4 weer, geen idee, misschien komt het ooit nog goed, gewoon stug vol blijven houden roepen ze dan, wie ze zijn, geen idee, maar ze roepen het.nobles oblige.

In het kader van tijd besteding, ben ik even nu bezig met video, monteren, snelheid, lol, geluid, opties, snelheden, video codec, encoderen, edit software, iso instellingen, macro, angles, stabelizers, steadycams, vorm, kleurpallet, statieven, enzovoor. heel leuk, en zo nu en dan post ik ook wat op dit blog, niet perse de pareltjes maar wel de stapjes.

Bij dit filmpje zie je dat het duidelijk uit de hand geschoten is zonder stabelizer, tis meer een persoonlijke proof of concept. diertje op bloem ben ik blij mee, zeg maar dat de camera dat goed oppakt. muziek is generiek gemaakt door Pinnacle (edit software). lekker makkelijk maar natuurlijk niet geinspireerd.

 

een nieuwe morgen een nieuw geluid, met deze woorden startte in 1852 Hans Christiaan Wolfzoon zijn legendarische reis naar het toen nog onbekende gebied tussen Leuven en Milheze. goed dit heeft natuurlijk niets te maken met de kwelwater podcast maar het heeft je toch weer even op een andere plek gekregen. Langzaam krijgt de kwelwater Podcast vorm, ik ben er nog niet, maar ik hoop er over zo’n 100 afleveringen te zijn. dus we hebben de tijd. (of een tijd. of het)

blijkt het geluid niet helemaal goed uitgemix te zijn, helaas pindakaas….nou ja op naar podcast 4
edit. ondertussen even opnieuw uitgemixt het is nu wat helderder. oude versie is ofline.

Daar zit ik dan, achter mijn computer het is nu 10 over vijf in de ochtend, of zoals u wenst in de nacht, van af half maart tot nu ergens in juli, stoort mijn leven zich in de slaap. Ik bedoel daarmee dat de dagelijkse stress mij in de nacht wakker houd. spanning op de kaken, spastische armen en benen een vermoeidheid om niets te doen maar zeker niet om te slapen. het is behoorlijk irritant sterker nog BEHOORLIJK irritant. In het begin was het mij onduidelijke wat het was. al die nachtelijke spanning. was het lichamelijk was het mijn hart, tja want kaken en hart houden verband. en de linker arm ook nog. nu is het mij duidelijk. waar ik vroeger 3 dagen kop pijn had slaat het nu in de kaken, armen en benen. alsof het lichaam onder de speed zit maar de geest niet zeg maar. De diverse medici die ik ondertussen heb geraadpleegd weten zich er geen directe raad mee. van slaap tip zus tot slaap advies zo van warme melk dit tot schaapjes dat. Zelfs de verplichte figuren van Slaap tabletten en Inslaap tabletten zijn al langs geweest. Ik hoor u denken waarom deze niet nemen. Nou aangezien ik een behoorlijk hoge dosis nodig heb wil ik er iets van merken, en ik dit keer niet aan symptoom bestrijding wil doen heb ik besloten om door de zure appel heen te bijten.

Tja dat houd dus in dat ik er nu mee leef, en er zo nu en dan over klaag, ondertussen ga ik niet meer met plezier slapen. en als ik slaap slaap ik veel. ik moet het er maar mee doen. Het leven op de rit krijgen is geen sinecure zeg maar, sterker het is een gedoe. mede door deze dagelijkse ritme stoornis wordt mijn humeur en structuur geteisterd door wispelturigheid en somberheid. Het ergste (nou ja dat is ook zo iets) is dat het ook nog eens ten koste gaat van een stuk enthousiasme omtrent mijn creatieve uitlatingen, ik kom tot weinig. TV bied geen solaas en ik ben geloof ik nu al acht maal aan het zelfde boek begonnen. Nu stroomt mijn bad weer vol. daar ga ik maar even in zitten en even voor me uit kijken naar de tegels. droevig hoor.

Billie is de nieuwste (tenminste als bibber de kat het pikt) binnen het gezin Kwelwater, hij is net 2 weekjes oud en is samen met zijn 5 andere broertjes en zusjes onder het toezient oog van moeder Space. Op deze foto zien we hoe Billie het er nog even van neemt bij zijn ouderlijk zijn. Best raar eigenlijk om te bedenken dat zo’n diertje over zo’n kleine 9 weken opeens deel wordt van je familie.
Zoals ik al zij natuurlijk alleen als Bibber het pikt, Bibber is bijna 20 jaar en behoorlijk kippig (eigenlijk blind maar hij zien nog wat licht hier en daar) dus mag billie het een weekje proberen. anders gaat Billie naar een ander lief gezin die hem ook graag wil hebben. Nu maar hopen dat bibber het allemaal ok vindt want hij is natuurlijk wel de baas over het katten gebeuren hier. Ook over mij maar dat is een ander verhaal.

En ja ik weet Die kleine kittens zijn toch maar lief en poezelig om te zien en het is een je van AHHH en OWWWW. was ook even getemt om er een lol kat van te maken maar natuurlijk zou dat oneerbied zijn. meer informatie later waarschijnlijk.

Een lange naakte stulpen-de gebuikte man met derde rijk voetvolk helm voer zich, met een been slepend achter hem heen door de donkere met schaars fakkel belichte ruimte. in zijn linker hand een ketting verbonden met een bijna levenloos lichaam dat achter hem aan sleepte. Het gegil kwam van overal maar niet uit deze ruimte, de muren enkel bedekt met klam vocht waren opgetrokken uit grote grijze stenen. hier en een uitsparing gevuld met spijlen. In een hoek stond een aanbeeld ten grote van een dood, een nog dikkere nekloze man stond met hamer en vuur op hen aanbeeld te rammen, geen ijzer, zwaard of ander gereedschap wordt hier gemaakt. het rammen was alleen bedoelt om een hoofd tussen te steken en te verpletteren. zijn voeten stonden centimeters diep in het gefermenteerde rottende vlees van de lichamen die waren verloren tussen zijn hamer en de slag.

hier ging het niet meer om de ziel, vernedering of pijn, hier ging het enkel nog maar om de vernietigging. doorlopen de ruimte overtekend zonder gezien te worden kwam ik bij een grote giet ijzeren deur met nagels bekleed, de deur was dicht, achter de deur door een bespeilde raampje heen zag ik de naakte lichamen van uitgetergde wezens, hun erotisch geladen uiterlijk stak af tegen hun wezelloze blik en verhongerde lichamen. wat ooit dure fetisjistinch kleden had moeten zijn was viel nu enkel als oude dorre Lappen langs het ranke gesloopte maar o zo geile lichaam.

Geen van de ogen die ik hier zag bleek mij waar te nemen, voor als nog was ik veilig. het geluid van de schreeuwende massa was zo oorverdovend dat ik het al lang niet meer hoorde. enkel nam ik nu nog de vochtige omgeving waar waar de druk zich stuiptrekkend op mijn trommelvliezen bewoog.
Mijn ogen moeten als razende heen en weer zijn gegaan.

Ik duwde langzaam tegen de koude massieve deur aan en met een slijpende stilte schuurde  hij open. de lichamen die ik nu alleen nog maar door het nauwe kijkgat had waargenomen waren bezig met  met een spel waarbij het hoogstwaarschijnlijk ging om een inzet met de meest diepe vorm van immoraliteit en ranzigheid. ik verstokte bij het voelen van deze diepe lading. het moet dat zijn geweest wat mij naar adem heeft doen snakken want met een resolute blik keken de twee archetypisch Don quichot lichamelijke vrouwelijke wezen mij aan. een schuine glimlach vergleed over hun lippen en legde hun lange door tandvlees verlaten rottende tanden bloot. de ogen waren van een diep groen welke in elke andere setting mysterieus en verblindend waren geweest Hier echter was het niet het groen van de warmste mossen en de diepste jade, nee hier was het het groen van gif en rotting.

Een perfect gesynchroniseerde knipoog van elk van hen kwam mijn kant uit, en tegelijk ook haast als deze dans keken zij weer van mij af en gingen verder met hun vreemde spel, waarbij woorden en symboliek mij tekort schieten om hier een vormend beeld aan te geven.
Ik bewoog mij rechterhand langs de post van de deur naar de natte muur en al kijkend naar alles wat ik niet begreep begaf ik me langs de muur richting een nog grotere deur deze deur was roestig en nat, onder aan de deur vormde zich bruin rode drap van ijzer en vocht. de deur was opgedeelt in 2 klap stukken met in  het midden een handsvat. rijkend pakte ik het handvat en drukte tegen de deur.natuurlijk was deze dicht.