Helaas, maar voor de rest lig ik er maar mooi mee, het probleem is dat er in plaats van slaap een soort vervelende niets om me heen hangt, het soort niets van geen zin om muziek te luisteren, geen zin om na te denken, geen zin om tv te kijken, geen puf voor een nacht wandeling, geen uitgerekte gedachte landschappen waarin een mens kan verdwalen. alleen een soort spanning en dan daarnaast niets. het is het soort niets wat tot niets leid. O natuurlijk zijn er spontane momenten zoals nu, waarin ik denk kom ik ga gewoon wat schrijven op mijn blog, zonder dat ik daadwerkelijk daar echt zin in had.

Soms als je geen zin hebt moet je gewoon doen. soms kan dat zoals nu, maar meestal niet. Het is jammer dat het zo is, want al die wakker uren zouden uitstekend kunnen worden ingevuld met het leren van dingen, het bekijken van kunst, het spelen van spelletjes, het schrijven van verhalen, of leren schrijven van verhalen. maar deze vorm van niets (je zult het maar hebben) lijd tot niets.