Vanochtend prijkte er een regenboog over de prachtige, vanaf de Willemsbrug te Rotterdam te aanschouwen skyline van deze van dichtbij toch wel erg lelijke stad. Met de zon in de rug de kantoortuin tegemoet - weer een dag, wordt het wat?

En route tref ik, zoals bijna elke morgen, een slaapzak, een map met van gepaste afstand schijnbaar onbeschreven ruitjespapier, plastic tasjes en meer dingen die ik nu alweer ben vergeten, dit alles aan de voet van een groot reclamebord, pal tegenover Station Blaak. Wat het bord meldt weet ik niet; net als op het wereldwijde web kijk ik door of langs reclame, en voel mij daar wel bij.

Rotterdam krijgt een nieuwe burgemeester, de heer Aboutaleb, een naar ik heb gelezen uiterst succesvolle, welbesproken en betrokken man, dus dat zit wellicht wel goed.

Het probleem zit hem natuurlijk in “succesvol”.

Wat drijft individuele mensapen om succesvol te willen zijn? 76 jaar leven, zo om en nabij: een groot deel van de daarmee aan een individu beschikbaar komende tijd wordt gevuld met slapen en suffen. Een niet onbelangrijk deel met eten en afwassen, lichamelijke functies en verlangens, tv-kijken danwel achter de PC zitten, misschien sporten en wellicht een vakantietje. Een enkeling gaat zich te buiten aan illegale substanties en handelingen.

Men schijnt te kantklossen.

Zoveel te doen, waarom “succesvol zijn”? Dit eist commitment, ego en een niet aflatende wil, gehard tegen het falen van anderen. Een grenzeloos vertrouwen in het eigen kunnen en willen die, na grote successen, wordt gevolgd door de dood en je, postuum, succesvol schijnt te zijn geweest.

Wat een moeite voor zo weinig.

Het zal mijn gebrek aan ambitie zijn, mijn luiheid, mijn altijd groeiende gevoel van grenzeloze zinloosheid. Succesvolle mensen zijn anders. Maar dat vertelt me niet wie er slaapt tegenover Blaak, wie het ruitjespapier onbeschreven laat. Nu is het 16:48 en de vergetelheid lonkt.